روانشناسی
شهریار درگاهی؛ نیما رضوانی؛ زهره قنبری
چکیده
زمینه و هدف: خودکشی یکی از فوریترین بحرانهای سلامت عمومی در جهان معاصر است و به نظر میرسد دانشجویان دانشگاهی در مقایسه با جمعیت عمومی، آسیبپذیری بیشتری نسبت به افکار خودکشی داشته باشند. پژوهش حاضر با هدف بررسی نقش احساس تنهایی، عزتنفس و رضایت از زندگی در پیشبینی افکار خودکشی در میان دانشجویان دانشگاه های تهران انجام ...
بیشتر
زمینه و هدف: خودکشی یکی از فوریترین بحرانهای سلامت عمومی در جهان معاصر است و به نظر میرسد دانشجویان دانشگاهی در مقایسه با جمعیت عمومی، آسیبپذیری بیشتری نسبت به افکار خودکشی داشته باشند. پژوهش حاضر با هدف بررسی نقش احساس تنهایی، عزتنفس و رضایت از زندگی در پیشبینی افکار خودکشی در میان دانشجویان دانشگاه های تهران انجام شد.روش: روش پژوهش توصیفی-همبستگی بود. جامعه پژوهش شامل دانشجویان دانشگاههای ایران در مقاطع کارشناسی، کارشناسیارشد و دکتری بود. شرکتکنندگان با روش نمونهگیری در دسترس انتخاب شدند. در ابتدا ۳۴۶ دانشجو پرسشنامهها را تکمیل کردند که پس از حذف دادههای مفقود و پرت، نمونه نهایی تحلیل شامل ۲۵۹ نفر بود. ابزارهای پژوهش شامل مقیاس افکار خودکشی بک، مقیاس تنهایی راسل، پرسشنامه عزتنفس کوپر-اسمیت و مقیاس رضایت از زندگی داینر بود. دادهها با استفاده از ضریب همبستگی پیرسون و تحلیل رگرسیون چندگانه همزمان تحلیل شدند.یافته ها: نتایج نشان داد که افکار خودکشی با احساس تنهایی رابطه مثبت و معنادار و با عزتنفس و رضایت از زندگی رابطه منفی و معنادار دارد (۰/۰۰۱>p). همچنین تحلیل رگرسیون چندگانه نشان داد که احساس تنهایی، عزتنفس خانوادگی و رضایت از زندگی بهطور معنادار افکار خودکشی را پیشبینی میکنند و در مجموع ۲۷ درصد از واریانس افکار خودکشی را تبیین میکنند. احساس تنهایی قویترین پیشبین افکار خودکشی بود.نتیجه گیری: یافتههای پژوهش نشان میدهد که احساس تنهایی، احساس ارزشمندی در چارچوب خانواده و رضایت از زندگی از عوامل مهم مرتبط با افکار خودکشی در دانشجویان هستند. بنابراین، توجه به تقویت روابط اجتماعی، حمایت خانوادگی و ارتقای رضایت از زندگی میتواند در طراحی برنامههای پیشگیرانه و مداخلات روانشناختی مورد توجه قرار گیرد.
توانبخشی
پیمان قلندری؛ محمد رستمی؛ مهشید فروغان
چکیده
زمینه و هدف: افزایش سن بهواسطه تغییرات زیستی روانی اجتماعی مرتبط با پیری و بهویژه تفاسیر سالمندان از این تغییرات میتواند به مثابه تهدیدی برای فرد تلقی شده و سبب غلتیدن او به دامن افکار خودکشی باشد. شناسایی عوامل تسهیلگر و بازدارنده پدیدآیی افکار خودکشی بر اساس ادراک سالمندان میتواند تصویر روشنتری از تجارب سالمندان دارای ...
بیشتر
زمینه و هدف: افزایش سن بهواسطه تغییرات زیستی روانی اجتماعی مرتبط با پیری و بهویژه تفاسیر سالمندان از این تغییرات میتواند به مثابه تهدیدی برای فرد تلقی شده و سبب غلتیدن او به دامن افکار خودکشی باشد. شناسایی عوامل تسهیلگر و بازدارنده پدیدآیی افکار خودکشی بر اساس ادراک سالمندان میتواند تصویر روشنتری از تجارب سالمندان دارای افکار خودکشی فراهم کرده و بدین ترتیب در تدوین و طراحی برنامههای مؤثرتر پیشگیری از خودکشی کمککننده باشد.روش: بر اساس یک مطالعه کیفی نظریه زمینهای، تجربیات زیسته 13 سالمند ساکن جامعه و آسایشگاه که 60 سال و بالاتر عمر داشتند از طریق مصاحبه عمیق جمعآوری و بازنویسی گردید و با رویکرد استرواس و کوربین 2008 مورد تحلیل قرار گرفت. جهت حصول دقت در مطالعه از روشهای مقایسه مدام، مرور مدام متن مصاحبهها، یادداشتهای در عرصه، یادآور نویسی و تأیید مطالب توسط شرکتکنندگان و متخصصان استفاده شد.یافتهها: سالمندان در طول تجربه فرایند پدیدآیی افکار خودکشی خود، با دو دسته عوامل تسهیلگر و بازدارنده روبهرو بودند. یافتهها نشانگر 3 طبقه اصلی ویژگیهای فردی روانرنجورخویی، سبکهای شناختی ناسازگار، پتانسیلهای حفاظتی بود که در قالب 15 مضمون نشان داده شد.نتیجهگیری: عوامل تسهیلگر و بازدارنده بنا به ماهیت خود میتوانند با ایجاد سهولت و ممانعت در فرایند پدیدآیی افکار خودکشی سالمندان بر چگونگی تجربه آنان مؤثر باشند. بر اساس یافتههای مطالعه حاضر با تقویت عوامل بازدارنده از طریق تأکید بیش از پیش بر توانمندیهای فردی، تعامل و ارتباط با اطرافیان و ظرفیتهای معنوی سالمندان میتوان در کاهش افکار خودکشی سالمندان و چه بسا حذف این افکار گامهای مؤثری برداشت.