مقاله پژوهشی
توانبخشی روانشناختی
جمال سوره؛ یوسف ولی پور؛ نادر حاجلو
چکیده
زمینه و هدف: سرطان ازجمله بیماریهایی است که به درمان پیچیده و چند رشتهای نیاز دارد؛ بنابراین هدف از پژوهش حاضر مقایسه اثربخشی آموزش تفکر مثبت و درمان مبتنی بر معنی و هدف در ارتقای رشد پس از آسیب و سازگاری روانی- اجتماعی در بیماران مبتلابه سرطان پستان بود.روش: پژوهش حاضر از نوع نیمه آزمایشی با طرح پیشآزمون – پسآزمون بود. جامعه ...
بیشتر
زمینه و هدف: سرطان ازجمله بیماریهایی است که به درمان پیچیده و چند رشتهای نیاز دارد؛ بنابراین هدف از پژوهش حاضر مقایسه اثربخشی آموزش تفکر مثبت و درمان مبتنی بر معنی و هدف در ارتقای رشد پس از آسیب و سازگاری روانی- اجتماعی در بیماران مبتلابه سرطان پستان بود.روش: پژوهش حاضر از نوع نیمه آزمایشی با طرح پیشآزمون – پسآزمون بود. جامعه آماری این پژوهش، شامل کلیه بیماران مبتلابه سرطان پستان در انجمن بیماران سرطانی شهرستان بوکان بودند که بهصورت در دسترس 45 نفر انتخاب و بهصورت تصادفی جایگزینی در سه گروه آموزش تفکر مثبت، درمان شناختی مبتنی بر ذهنآگاهی و گروه کنترل قرار گرفتند. گروههای آزمایشی به مدت 8 هفته و هر هفته یک جلسه 60 دقیقهای، تحت آموزش تفکر مثبت و شناخت درمانی مبتنی بر معنی و هدف قرار گرفتند. برای تجزیهوتحلیل دادهها از روش آماری تحلیل کوواریانس چند متغیره و نرمافزار SPSS- 27 استفاده شد.یافتهها: نتایج حاصل از پژوهش حاضر نشان داد در متغیر رشد پس از آسیب درمان مبتنی بر معنی و هدف نسبت به آموزش تفکر مثبت مؤثرتر بود. همچنین نتایج نشان داد که در متغیر سازگاری روانی اجتماعی تفاوت معنیداری بین دو گروه وجود ندارد (0/05>P). نتیجهگیری: بنابراین برای کمک به بیماران مبتلابه سرطان سینه درمانهای روانشناختی میتوانند تأثیرات مثبتی داشت داشته باشند تا با غلبه بر بحران وجودی، از قالبهای فکری منفی خود بیرون بیایند و آگاهانه و معنیدار زندگی کنند و در دل رنجهای ناشی از سرطان معنایی نهفته را کشف کنند.
مقاله پژوهشی
توانبخشی ذهنی
سید امیرحسین موسوی بهار؛ فاطمه علایی کرهرودی؛ جمیله محتشمی؛ طیبه حسن طهرانی
چکیده
مقدمه: مشکلات خواب یکی از شایع ترین اختلالات در کودکان مبتلا به اتیسم است و موسیقی درمانی یک روش درمانی مکمل برای بهبود خواب این کودکان معرفی شده است. هدف از انجام این مطالعه تعیین تاثیر موسیقی درمانی بر کیفیت خواب کودکان 12-4 سال مبتلا به اتیسم مراجعه کننده به مراکز اتیسم همدان بود.روش: این مطالعه نیمه تجربی بر روی 64 ...
بیشتر
مقدمه: مشکلات خواب یکی از شایع ترین اختلالات در کودکان مبتلا به اتیسم است و موسیقی درمانی یک روش درمانی مکمل برای بهبود خواب این کودکان معرفی شده است. هدف از انجام این مطالعه تعیین تاثیر موسیقی درمانی بر کیفیت خواب کودکان 12-4 سال مبتلا به اتیسم مراجعه کننده به مراکز اتیسم همدان بود.روش: این مطالعه نیمه تجربی بر روی 64 نفر از کودکان 12-4 سال مبتلا به اتیسم مراجعه کننده به مراکز اتیسم شهر همدان صورت گرفت. نمونه ها با روش در دسترس انتخاب و به روش تصادفی در گروه های مداخله و کنترل تخصیص داده شدند. 3 قطعه موسیقی هر شب جمعا به مدت 20 شب 30 دقیقه قبل از خواب اجرا و داده ها با پرسشنامه دموگرافیک و عادات خواب کودک اوونز، اسپریتو و همکاران (۲۰۰۰) در هر دو گروه قبل و بعد از انجام مداخله جمع آوری شد. تجزیه و تحلیل داده ها با استفاده از آمار توصیفی و استنباطی و نرم افزار SPSS نسخه 26 صورت گرفت.یافته ها: نمرات پایه کیفیت خواب در قبل از مداخله بین دو گروه همگن بود و تفاوت معناداری نداشت (P>0/05). در تحلیل درون گروهی، کیفیت خواب در گروه موسیقی درمانی در مرحله بعد از مداخله بهبود معنادار داشت (P<0/05). در گروه کنترل، تغییر معناداری در کیفیت خواب مشاهده نشد (P>0/05). مقایسه بین گروهی در بعد از مداخله و همچنین در پیگیری یک ماه بعد، حتی پس از تعدیل نمره قبل از مداخله با ANCOVA، تفاوت آماری معنادار نشان نداد (P>0/05).نتیجه گیری: موسیقی درمانی موجب بهبود درون گروهی کیفیت خواب کودکان مبتلا به اتیسم شد، اما اثر بین گروهی معناداری در مرحله بعد از مداخله و پیگیری یک ماهه مشاهده نشد. این یافتهها نشان میدهد که موسیقی درمانی می تواند به عنوان یک مداخله مکمل برای بهبود موقت خواب در این جمعیت مفید باشد.
مقاله پژوهشی
توانبخشی روانشناختی
فاطمه بهروزیه؛ محمد رضا خدابخش
چکیده
مقدمه: اختلال پانیک با حملات مکرر غیرمنتظره وحشت زدگی و اضطراب، کیفیت زندگی را در حیطههای جسمی، روانی، اجتماعی و محیطی مختل میکند. این پژوهش با هدف بررسی اثربخشی درمان شناختی همراه با تمرینات بدنی بر کیفیت زندگی در افرادی با علائم وحشت زدگیانجام شد.روش: این مطالعه از نظر هدف کاربردی و از روش نیمه آزمایشی( طرح پیش آزمون- پس آزمون ...
بیشتر
مقدمه: اختلال پانیک با حملات مکرر غیرمنتظره وحشت زدگی و اضطراب، کیفیت زندگی را در حیطههای جسمی، روانی، اجتماعی و محیطی مختل میکند. این پژوهش با هدف بررسی اثربخشی درمان شناختی همراه با تمرینات بدنی بر کیفیت زندگی در افرادی با علائم وحشت زدگیانجام شد.روش: این مطالعه از نظر هدف کاربردی و از روش نیمه آزمایشی( طرح پیش آزمون- پس آزمون و دوره پیگیری یک ماهه با گروه کنترل) برای جمع آوری داده ها استفاده کرد. جامعه پژوهش شامل کلیه افراد دارای علایم وحشت زدگی مراجعه کننده به کلینیک های روانشناسی در سال 04-1403 بود. برای نمونه گیری دو کلینیک به روش در دسترس مشخص و پس از اجرای پرسشنامه وحشت زدگی، ۳۰ نفر از مراجعه کنندگان به عنوان نمونه انتخاب شدند و پرسشنامه کیفیت زندگی را کامل کردند. گروه آزمایش جلسات درمان شناختی همراه با تمرینات بدنی را گذراندند. دادهها به وسیله آزمون تحلیل واریانس با اندازهگیری مکرر دوراهه ارزیابی شد..یافته ها: نتایج نشانداد نمرات پسآزمون کیفیت زندگی در گروه آزمایش و کنترل تفاوت معنادار داشت. درمان شناختی رفتاری همراه با تمرینات بدنی باعث بهبود کیفیت زندگی افراد با علایم پانیک گردید. این بهبودی تا مرحله پیگیری نیز ادامه یافت.نتیجه گیری: نتایج برادغام درمان شناختی رفتاری و تمرینات بدنی برای مدیریت علایم پانیک در بهبود کیفیت زندگی افراد مبتلا تاکید دارد. و درمانگران و روانشناسان می توانند از این روش ترکیبی برای درمان افراد مبتلا به اضطراب پانیک استفاده نمایند..
مقاله پژوهشی
مشاوره توانبخشی
فرشاد زارعی؛ فرزاد امیری؛ نازنین بشیری؛ سعادت طاهری
چکیده
زمینه و هدف: با توجه به چالشهای روانی اجتماعی متعدد مادران دارای کودکان با کمتوانی جسمی و نقش کلیدی انعطافپذیری روانشناختی در سازگاری با این شرایط، هدف از انجام پژوهش بررسی اثربخشی مصاحبه انگیزشی گروهی بر افزایش انعطافپذیری روانشناختی مادران دارای دانشآموزان با کمتوانی جسمی و حرکتی بود.روش: پژوهش نیمهآزمایشی از نوع ...
بیشتر
زمینه و هدف: با توجه به چالشهای روانی اجتماعی متعدد مادران دارای کودکان با کمتوانی جسمی و نقش کلیدی انعطافپذیری روانشناختی در سازگاری با این شرایط، هدف از انجام پژوهش بررسی اثربخشی مصاحبه انگیزشی گروهی بر افزایش انعطافپذیری روانشناختی مادران دارای دانشآموزان با کمتوانی جسمی و حرکتی بود.روش: پژوهش نیمهآزمایشی از نوع پیشآزمون و پسآزمون با گروه گواه بود. جامعه آماری شامل تمامی مادران دانشآموزان دارای کمتوانی جسمی–حرکتی تحت پوشش آموزش و پرورش استثنایی و مراجعهکننده به مراکز توانبخشی شهر کرمانشاه، در سال 1404-1405 تشکیل دادند. نمونه پژوهش 30 نفر از مادران واجد شرایط بودند که به روش نمونهگیری هدفمند انتخاب و بهطور تصادفی در دو گروه آزمایشی (15 نفر) و گروه کنترل (15 نفر) قرار گرفتند. برای جمعآوری دادهها از پرسشنامه انعطافپذیری روانشناختی بوند و همکاران (2007) استفاده شد. مشاوره گروهی به شیوه مصاحبه انگیزشی شامل 10 جلسه 60 دقیقه ای و بهصورت هفتهای یکبار دریافت بود و برای گروه گواه مداخلهای ارائه نشد. دادهها با استفاده از آزمون تحلیل کوواریانس در نرمافزار SPSS نسخه 26 تحلیل شدند.یافتهها: نتایج نشان داد که مصاحبه انگیزشی در افزایش انعطافپذیری روانشناختی مادران دارای فرزند کمتوانی جسمی حرکتی تأثیر معنادار دارد (0/05>P). نتیجه گیری: یافتهها نشان میدهد که مصاحبه انگیزشی گروهی میتواند بهعنوان مداخلهای مؤثر برای ارتقای انعطافپذیری روانشناختی مادران دانشآموزان دارای کمتوانی جسمی–حرکتی در مراکز آموزشی، توانبخشی و مشاورهای مورداستفاده قرار گیرد.
مقاله پژوهشی
توانبخشی
محمد رستمی؛ سهیلا رستمی؛ وریا حفیدی؛ پردیس رستمی
چکیده
زمینه و هدف: مداخلات معنوی در سالهای اخیر بهعنوان یکی از رویکردهای مکمل در حوزه بازتوانی روانی ـ اجتماعی و ارتقای سلامت مورد توجه قرار گرفتهاند. پژوهش حاضر با هدف بررسی اثربخشی اعتکاف بهعنوان یک مداخله معنوی ـ اجتماعی بر توانمندسازی معنوی و رضایت از زندگی در بزرگسالان انجام شد.روش: پژوهش حاضر از نوع نیمهآزمایشی با طرح پیشآزمون‑پسآزمون ...
بیشتر
زمینه و هدف: مداخلات معنوی در سالهای اخیر بهعنوان یکی از رویکردهای مکمل در حوزه بازتوانی روانی ـ اجتماعی و ارتقای سلامت مورد توجه قرار گرفتهاند. پژوهش حاضر با هدف بررسی اثربخشی اعتکاف بهعنوان یک مداخله معنوی ـ اجتماعی بر توانمندسازی معنوی و رضایت از زندگی در بزرگسالان انجام شد.روش: پژوهش حاضر از نوع نیمهآزمایشی با طرح پیشآزمون‑پسآزمون همراه با گروه کنترل و مرحله پیگیری یکماهه بود. جامعه پژوهش شامل بزرگسالان ۱۸ تا ۶۰ ساله شهر سنندج در سال ۱۴۰۳ بود. از میان آنان ۶۰ نفر با روش نمونهگیری در دسترس انتخاب شدند؛ گروه آزمایش (۳۰ نفر) از میان داوطلبان شرکت در اعتکاف و گروه کنترل (۳۰ نفر) از میان افرادی که تمایل یا امکان شرکت در اعتکاف را نداشتند تشکیل گردید. گروه آزمایش به مدت ۱۰ شب در برنامه معنوی اعتکاف در مساجد شرکت کردند. ابزارهای پژوهش شامل پرسشنامه سلامت معنوی (۱۹۸۲) و پرسشنامه رضایت و لذت از زندگی (۱۹۹۳) بود. دادهها با استفاده از تحلیل واریانس با اندازهگیری مکرر مورد تحلیل قرار گرفتند.یافتهها: نتایج آزمون تحلیل واریانس با اندازهگیری مکرر نشان داد که بین گروه آزمایش و کنترل از نظر میانگین نمرات سلامت معنوی (24/34 =F و 0/29 =P <0/01، Eta) و رضایت از زندگی (17/14 =F و 0/19=P<0/01 ،Eta) تفاوت معناداری وجود دارد. شرکت در برنامه اعتکاف باعث ارتقای معنادار سلامت معنوی و رضایت از زندگی در گروه آزمایش نسبت به گروه کنترل شد و این اثرات تا مرحله پیگیری یکماهه پایدار ماند. نتیجهگیری: یافتههای پژوهش نشان میدهد اعتکاف میتواند بهعنوان یک مداخله معنوی ـ اجتماعی مؤثر در فرآیند بازتوانی روانی و ارتقای کیفیت زندگی بزرگسالان مورد استفاده قرار گیرد. توسعه و حمایت از برنامههای معنوی مبتنی بر اجتماع میتواند در تقویت سلامت معنوی، افزایش رضایت از زندگی و توانمندسازی روانشناختی افراد نقش مؤثری ایفا کند.
مقاله پژوهشی
توانبخشی
انور دست باز؛ بنفشه یوزی؛ سیف الله رحمانی
چکیده
زمینه و هدف: با توجه به نقش ورزشهای سازگارشده در ارتقای کارکردهای جسمانی و روانشناختی افراد با آسیب بینایی، بررسی اثربخشی این مداخلات از اهمیت ویژهای برخوردار است. در این راستا پژوهش حاضر با هدف بررسی تأثیر برنامه توانمندسازی مبتنی بر ورزش گلبال بر مهارتهای حرکتی، احساس تنهایی و نشاط ذهنی در دانشآموزان با آسیب بینایی انجام ...
بیشتر
زمینه و هدف: با توجه به نقش ورزشهای سازگارشده در ارتقای کارکردهای جسمانی و روانشناختی افراد با آسیب بینایی، بررسی اثربخشی این مداخلات از اهمیت ویژهای برخوردار است. در این راستا پژوهش حاضر با هدف بررسی تأثیر برنامه توانمندسازی مبتنی بر ورزش گلبال بر مهارتهای حرکتی، احساس تنهایی و نشاط ذهنی در دانشآموزان با آسیب بینایی انجام شد.روش: این پژوهش نیمه تجربی از نوع پیش آزمون- پسآزمون و پیگیری با گروه کنترل بود. جامعه آماری پژوهش حاضر شامل کلیه دانشآموزان ۱۰ تا ۱۴ ساله با آسیب بینایی عضو هیئت نابینایان و کمبینایان استان کردستان در سال تحصیلی 1404-1405 بودند. با استفاده از روش نمونهگیری هدفمند، 30 نفر از آنها انتخاب و به شیوه تصادفی در دو گروه آزمایش (15 نفر) و کنترل (15 نفر) قرار داده شدند. گروه آزمایش 12 جلسه (دو جلسه 90 دقیقهای، در هفته) تحت برنامه توانمندسازی ورزش گلبال قرار گرفتند. جهت جمعآوری دادهها از پرسشنامههای مهارتهای حرکتی لینکلن - اوزرتسکی، احساس تنهایی و نشاط ذهنی استفاده شد. جهت تجزیهوتحلیل دادهها از تحلیل واریانس آمیخته با اندازه-گیری مکرر در نرم افزار SPSS-26 استفاده شد.یافتهها: نتایج نشان داد که برنامه توانمندسازی ورزش گلبال بهطور معناداری منجر به بهبود مهارتهای حرکتی، کاهش احساس تنهایی و افزایش نشاط ذهنی در گروه آزمایش در مقایسه با گروه کنترل شده است (0/05 > p). این اثرات در مرحله پیگیری نیز پایدار بودند. اما بر احساس تنهایی عاطفی مؤثر نبود.نتیجه گیری: یافتههای پژوهش حاضر بیانگر آن است که ورزش گلبال به عنوان یک مداخله حرکتی - اجتماعی میتواند بهعنوان یک روش مؤثر در بهبود مهارتهای حرکتی، کاهش احساس تنهایی و افزایش نشاط ذهنی در دانشآموزان با آسیب بینایی مورد استفاده قرار گیرد.
